Ο νομοταγής πολίτης απέναντι στο ένοπλο έγκλημα

25 Σεπ

διαβάστηκε 9 λεπτά

Εγκληματολογική και νομική ανάλυση | Ελλάδα, Σεπτέμβριος 2026

Το δικαίωμα στην αυτοπροστασία, η παράνομη οπλοφορία και τα όρια της κρατικής προστασίας

Πού τελειώνει η ευθύνη του κράτους και πού αρχίζει το δικαίωμα του πολίτη να προστατεύσει τη ζωή του; Μια εξέταση της ελληνικής πραγματικότητας, της ευρωπαϊκής εμπειρίας και των δυνατοτήτων αναμόρφωσης της νομοθεσίας, χωρίς να υποτιμώνται οι κίνδυνοι της οπλοφορίας.

1. Το πρόβλημα: Όταν η απειλή είναι άμεση, αλλά η προστασία δεν είναι

Ένας άνθρωπος βρίσκεται στο σπίτι του μαζί με την οικογένειά του. Ακούει την πόρτα να παραβιάζεται. Δεν γνωρίζει πόσοι είναι οι εισβολείς, εάν είναι οπλισμένοι, ούτε ποιες είναι οι προθέσεις τους. Μπορεί να έχει ελάχιστα δευτερόλεπτα για να αποφασίσει πώς θα προστατεύσει τον εαυτό του και τους δικούς του ανθρώπους.

Σε αυτές τις συνθήκες, η δυνατότητα να καλέσει την Αστυνομία είναι απαραίτητη, αλλά δεν εξασφαλίζει ότι η βοήθεια θα φτάσει πριν ολοκληρωθεί η επίθεση.

Το ζήτημα δεν είναι εάν ο πολίτης πρέπει να υποκαταστήσει την Αστυνομία. Είναι ποια νόμιμα μέσα αυτοπροστασίας μπορεί να διαθέτει κατά το κρίσιμο διάστημα ανάμεσα στην εκδήλωση μιας απειλής και στην άφιξη της κρατικής βοήθειας.

Η συζήτηση γίνεται ιδιαίτερα σύνθετη όταν περιλαμβάνει όπλα. Η δυνατότητα νόμιμης κατοχής ή οπλοφορίας μπορεί να προσφέρει σε ορισμένες περιστάσεις ένα επιπλέον μέσο άμυνας. Μπορεί όμως επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο θανατηφόρας κλιμάκωσης, ατυχημάτων, κλοπής όπλων ή χρήσης τους σε οικογενειακές συγκρούσεις.

Η διαμόρφωση μιας αποτελεσματικής νομοθεσίας απαιτεί να εξεταστούν και οι δύο πλευρές.

2. Τι δείχνουν πραγματικά τα στοιχεία εγκληματικότητας στην Ελλάδα;

Η εικόνα της εγκληματικότητας πρέπει να στηρίζεται σε μετρήσιμα δεδομένα και όχι αποκλειστικά σε περιστατικά που αποκτούν μεγάλη δημοσιότητα ή σε βίντεο επίδειξης όπλων στα κοινωνικά δίκτυα.

Η εγκληματικότητα σε αριθμούς

Καταγεγραμμένα περιστατικά στην Ελλάδα, 2024

Κλοπές

62.944

−8% έναντι 2023

Διαρρήξεις

12.523

Χαμηλότερο επίπεδο της εξεταζόμενης περιόδου

Ληστείες

2.894

Εξαρθρωμένες ομάδες εγκλημάτων ιδιοκτησίας

195

Πηγές: Greece in Figures, δημοσίευση Αυγούστου 2026, και ΕΛ.ΑΣ., Έκθεση Σοβαρού και Οργανωμένου Εγκλήματος 2024.

Greece in Figures

Τα δεδομένα δεν επιβεβαιώνουν μια γενικευμένη και αδιάκοπη αύξηση όλων των μορφών εγκληματικότητας. Οι καταγεγραμμένες ληστείες το 2024 ήταν σημαντικά λιγότερες από το 2011. Η πτωτική τάση, ωστόσο, δεν αναιρεί τη σοβαρότητα των χιλιάδων περιστατικών που εξακολουθούν να καταγράφονται.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το οργανωμένο έγκλημα. Σύμφωνα με την έκθεση της Ελληνικής Αστυνομίας για το 2024, εξαρθρώθηκαν 195 εγκληματικές ομάδες που δραστηριοποιούνταν σε κλοπές, διαρρήξεις, ληστείες και κλοπές οχημάτων, με συνολικά 1.264 μέλη.

Αστυνομία

Η ύπαρξη οργανωμένων δικτύων και παράνομων όπλων αποτελεί πραγματική απειλή για τη δημόσια ασφάλεια. Δεν συνεπάγεται, όμως, ότι κάθε εγκληματική ομάδα είναι ένοπλη ή ότι κάθε πολίτης αντιμετωπίζει τον ίδιο κίνδυνο. Η εγκληματικότητα παρουσιάζει σημαντικές γεωγραφικές και κοινωνικές διαφοροποιήσεις.

Η εθνικότητα, επίσης, δεν αποτελεί από μόνη της δείκτη επικινδυνότητας. Η αποτελεσματική εγκληματολογική ανάλυση εξετάζει συγκεκριμένες πράξεις, εγκληματικά δίκτυα, υποτροπή, παράνομη διακίνηση και χρήση όπλων, ανεξαρτήτως καταγωγής.

3. Η ελληνική νομοθεσία: Κατοχή, οπλοφορία και νόμιμη άμυνα

Η ελληνική νομοθεσία διακρίνει τρία διαφορετικά ζητήματα: την κατοχή ενός όπλου, τη μεταφορά ή οπλοφορία του και τη νόμιμη χρήση βίας για την απόκρουση μιας επίθεσης. Η νομιμότητα στη μία περίπτωση δεν συνεπάγεται αυτομάτως νομιμότητα στις υπόλοιπες.

Ο Ν. 2168/1993 αποτελεί τον βασικό κορμό της νομοθεσίας περί όπλων, με σημαντικές μεταγενέστερες τροποποιήσεις. Ο Ν. 5187/2025 αυστηροποίησε, μεταξύ άλλων, τις ποινές για παράνομη οπλοκατοχή και οπλοφορία. Συνεπώς, η διαδεδομένη εντύπωση ότι η Ελλάδα διαθέτει γενικά ελαστική ποινική νομοθεσία για την παράνομη οπλοφορία δεν αποτυπώνει με ακρίβεια το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο.

Λειτουργία Υπηρεσιών

Η αυστηρότητα του νόμου, βέβαια, δεν ταυτίζεται με την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής του. Για να αξιολογηθεί η πραγματική αποτρεπτική του ισχύς χρειάζονται στοιχεία για τις συλλήψεις, τις καταδίκες, την υποτροπή, την πραγματική έκτιση των ποινών και την εξάρθρωση των δικτύων παράνομης διακίνησης.

Η άμυνα και το άσυλο της κατοικίας

Το άρθρο 22 του Ποινικού Κώδικα αναγνωρίζει τη νόμιμη άμυνα απέναντι σε παρούσα και άδικη επίθεση. Το αναγκαίο μέτρο της άμυνας κρίνεται από την επικινδυνότητα, την ένταση, τον τρόπο και τις λοιπές περιστάσεις της επίθεσης. Το άρθρο 23 ρυθμίζει την υπέρβαση των ορίων της άμυνας.

Αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης δεν στερείται το δικαίωμα να υπερασπιστεί τη ζωή του μέσα στην κατοικία του. Δεν διαθέτει, όμως, απεριόριστο δικαίωμα άσκησης βίας απλώς και μόνο επειδή κάποιος παραβίασε την ιδιοκτησία του.

Είναι διαφορετική η περίπτωση ενός εισβολέα που απειλεί άμεσα τη ζωή των ενοίκων και διαφορετική εκείνη ενός διαρρήκτη που εγκαταλείπει την κατοικία χωρίς να απειλεί κανέναν.

Το συνταγματικά προστατευόμενο άσυλο της κατοικίας δεν καθιερώνει αυτοτελή εξουσία θανατηφόρας βίας κατά κάθε εισβολέα. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής και η αρχή της αναλογικότητας εξακολουθούν να ισχύουν.

Ένα ζήτημα που μπορεί να εξεταστεί νομοθετικά είναι η σαφέστερη αντιμετώπιση της άμυνας απέναντι σε βίαιη εισβολή σε κατοικία, ιδίως όταν υπάρχουν ενδείξεις άμεσου κινδύνου για τους ενοίκους. Μια τέτοια ρύθμιση θα έπρεπε να αποσαφηνίζει τα δικαιώματα του αμυνόμενου χωρίς να παρέχει ασυλία για οποιαδήποτε χρήση βίας.

4. Γιατί η νομοθεσία είναι τόσο περιοριστική;

Οι περιορισμοί στην κατοχή και την οπλοφορία βασίζονται σε περισσότερους από έναν λόγους.

Πρώτον, το κράτος επιδιώκει να περιορίσει τη διαθεσιμότητα μέσων που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρό τραυματισμό ή θάνατο. Ένα όπλο που αγοράστηκε νόμιμα μπορεί να κλαπεί, να χρησιμοποιηθεί απερίσκεπτα ή να καταλήξει σε παράνομη αγορά.

Δεύτερον, η παρουσία όπλων σε καθημερινές συγκρούσεις μπορεί να αυξήσει τη σοβαρότητα των συνεπειών τους. Μια αντιπαράθεση στον δρόμο, ένας οικογενειακός καβγάς ή ένα περιστατικό υπό την επήρεια αλκοόλ μπορεί να μετατραπεί σε θανατηφόρο συμβάν.

Τρίτον, η αστυνομική επέμβαση γίνεται πιο περίπλοκη όταν στον χώρο ενός περιστατικού υπάρχουν πολλοί οπλισμένοι άνθρωποι. Οι αστυνομικοί πρέπει να μπορούν να αναγνωρίσουν γρήγορα ποιος αποτελεί απειλή και ποιος επιχειρεί να προστατευτεί.

Τέλος, η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιδιώκει να διατηρήσει την ιχνηλασιμότητα των πυροβόλων όπλων και να αποτρέψει τη διοχέτευσή τους στο οργανωμένο έγκλημα. Η Οδηγία 2021/555 θεσπίζει κοινές ελάχιστες απαιτήσεις, αφήνοντας στα κράτη μέλη περιθώρια αυστηρότερων εθνικών ρυθμίσεων.

Αυτοί οι λόγοι εξηγούν τη ρυθμιστική προσέγγιση. Δεν απαντούν, από μόνοι τους, στο ερώτημα εάν κάθε επιμέρους περιορισμός είναι αναγκαίος ή εάν μπορούν να σχεδιαστούν ασφαλείς εναλλακτικές.

5. Το σπρέι πιπεριού: Μια διαφορετική κατηγορία αυτοπροστασίας

Το σπρέι πιπεριού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανάγκης να εξετάζονται χωριστά τα πυροβόλα όπλα και τα μέσα προσωρινής ακινητοποίησης.

Στην Ελλάδα, οι μηχανισμοί εκτόξευσης βλαπτικών χημικών ουσιών εμπίπτουν στη νομοθεσία περί όπλων. Δεν υπάρχει γενική εξαίρεση που να επιτρέπει σε οποιονδήποτε να μεταφέρει σπρέι πιπεριού στον δρόμο αποκλειστικά για αυτοάμυνα. Οι επιμέρους εξαιρέσεις του νόμου για μηχανισμούς συγκεκριμένης χρήσης δεν πρέπει να συγχέονται με ελεύθερη πολιτική οπλοφορία.

Το σπρέι πιπεριού δεν είναι ακίνδυνο. Μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα, ιδίως σε ευάλωτους ανθρώπους, και η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από τις συνθήκες. Δεν εγγυάται ότι θα σταματήσει έναν επιτιθέμενο.

Παράλληλα, δεν έχει τις ίδιες συνήθεις συνέπειες με ένα πυροβόλο όπλο. Για τον λόγο αυτό, ένα ενδεχόμενο ειδικό καθεστώς αδειοδότησης, ηλικιακών ορίων, πιστοποίησης προϊόντων και εκπαίδευσης θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο αυτοτελούς νομοθετικής εξέτασης.

6. Τι ισχύει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Η Ευρώπη δεν εφαρμόζει ένα ενιαίο μοντέλο πολιτικής οπλοκατοχής. Παρά τους κοινούς κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα εθνικά συστήματα.

Τσεχία

Δυνατότητα αδειοδοτημένης οπλοφορίας

Η Τσεχία επιτρέπει σε πολίτες που πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις να αποκτούν άδεια κατοχής και, με διευρυμένη άδεια, οπλοφορίας. Από τον Ιανουάριο του 2026 ισχύει νέο σύστημα αδειών, με εξετάσεις επάρκειας, υγειονομικό έλεγχο και κεντρική ηλεκτρονική καταγραφή. Η διευρυμένη άδεια προϋποθέτει ηλικία τουλάχιστον 21 ετών.

Γαλλία

Διαφοροποίηση κατοχής και μεταφοράς

Ορισμένα σπρέι αυτοπροστασίας έως 100 ml κατατάσσονται στην κατηγορία D και μπορούν να αποκτηθούν από ενήλικες. Η μεταφορά τους εκτός κατοικίας, ωστόσο, απαιτεί νόμιμο λόγο, που αξιολογείται κατά περίπτωση. Η γενική επίκληση της αυτοάμυνας δεν αρκεί αυτομάτως. Τα πυροβόλα όπλα υπάγονται σε διαφορετικές, αυστηρότερες κατηγορίες.

Η σύγκριση αναδεικνύει μια σημαντική διαφορά πολιτικής: άλλο κράτος επιτρέπει την οπλοφορία υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και άλλο επιτρέπει την κατοχή ορισμένων μέσων, αλλά περιορίζει τη μεταφορά τους στον δημόσιο χώρο.

Η επιτυχία κάθε μοντέλου δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο από το πόσες άδειες εκδίδονται. Χρειάζεται να εξεταστούν τα ποσοστά ανθρωποκτονιών, αυτοκτονιών, ατυχημάτων, παράνομης εκτροπής όπλων, ένοπλων ληστειών και περιστατικών αποτελεσματικής νόμιμης άμυνας.

7. Τι γνωρίζουμε από την επιστημονική έρευνα;

Η επιστημονική βιβλιογραφία δεν επιτρέπει ένα απλό συμπέρασμα ότι περισσότερα νόμιμα όπλα σημαίνουν αναγκαστικά μεγαλύτερη ή μικρότερη ασφάλεια σε κάθε κοινωνία.

Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση 16 μελετών, δημοσιευμένη στο Annals of Internal Medicine, διαπίστωσε ότι η πρόσβαση σε πυροβόλο όπλο συνδεόταν με υψηλότερες πιθανότητες αυτοκτονίας και θυματοποίησης από ανθρωποκτονία. Τα αποτελέσματα ήταν κυρίως βασισμένα σε αμερικανικά δεδομένα και δεν αποτελούν άμεση εκτίμηση των συνεπειών μιας ενδεχόμενης ελληνικής μεταρρύθμισης.

DOI

Η RAND Corporation, στην πέμπτη έκδοση της επιστημονικής σύνθεσής της τον Ιανουάριο του 2026, εξέτασε την τεκμηρίωση για τις επιπτώσεις διαφορετικών πολιτικών περί όπλων, επισημαίνοντας ότι για ορισμένες παρεμβάσεις υπάρχουν ισχυρότερα συμπεράσματα, ενώ για άλλες παραμένουν σημαντικά κενά γνώσης.

RAND

Ειδικά για την αυτοάμυνα, ένα μεθοδολογικό πρόβλημα είναι ότι πολλά επιτυχημένα περιστατικά αποτροπής μιας επίθεσης ενδέχεται να μη δηλώνονται, ενώ οι σχετικές έρευνες συχνά χρησιμοποιούν διαφορετικούς ορισμούς της αμυντικής χρήσης όπλου.

Αντίστοιχα, η μελέτη περιστατικών στα οποία ένα όπλο χρησιμοποιήθηκε για άμυνα δεν αρκεί για να αποδείξει ότι η ευρύτερη οπλοφορία μειώνει συνολικά την εγκληματικότητα. Απαιτείται σύγκριση με τους κινδύνους που δημιουργεί η αυξημένη διαθεσιμότητα όπλων.

8. Ποιες νομοθετικές αλλαγές θα μπορούσαν να εξεταστούν στην Ελλάδα;

Η συζήτηση για την αυτοπροστασία δεν χρειάζεται να περιοριστεί στο δίλημμα ανάμεσα στην πλήρη απαγόρευση και στην ελεύθερη οπλοφορία. Υπάρχουν ενδιάμεσα ρυθμιστικά μοντέλα, τα οποία μπορούν να εξεταστούν ως ξεχωριστές νομοθετικές επιλογές.

Πέντε πεδία πιθανής μεταρρύθμισης

Ειδικό καθεστώς για τα σπρέι αυτοπροστασίας

Εξέταση της δυνατότητας νόμιμης κατοχής και μεταφοράς πιστοποιημένων προϊόντων, με συγκεκριμένα ηλικιακά όρια, περιορισμούς διάθεσης και σαφείς κανόνες νόμιμης χρήσης.

Διαφανέστερη διαδικασία αδειοδότησης πυροβόλων όπλων

Επανεξέταση των κριτηρίων χορήγησης άδειας για προσωπική προστασία, με σαφώς προσδιορισμένες προϋποθέσεις, αιτιολογημένες αποφάσεις, δυνατότητα προσφυγής και τακτικό επανέλεγχο.

Υποχρεωτική εκπαίδευση και αξιολόγηση

Θεωρητικές και πρακτικές εξετάσεις στη νομοθεσία, την ασφάλεια, την αποφυγή συγκρούσεων, τη διαχείριση κρίσεων, την ασφαλή φύλαξη και τις πρώτες βοήθειες. Η τεχνική ικανότητα χρήσης ενός όπλου δεν αρκεί από μόνη της.

Αποσαφήνιση της άμυνας στην κατοικία

Νομική εξέταση των περιστάσεων βίαιης εισβολής και της αξιολόγησης του άμεσου κινδύνου για τους ενοίκους, με σεβασμό στην αναγκαιότητα της άμυνας και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Ισχυρότερη εποπτεία της παράνομης αγοράς

Ιχνηλάτηση όπλων, έλεγχος παράνομων εισαγωγών, συνεργασία με ευρωπαϊκές αστυνομικές υπηρεσίες, αντιμετώπιση της παράνομης διακίνησης μέσω διαδικτύου και δημοσίευση αναλυτικών στοιχείων για την εφαρμογή των ποινών.

Οποιαδήποτε αλλαγή στο καθεστώς πυροβόλων όπλων θα χρειαζόταν επιπλέον συγκεκριμένες δικλίδες: ασφαλή φύλαξη, επανεξέταση της καταλληλότητας των κατόχων, αποτελεσματική ανάκληση αδειών και άμεση παρέμβαση όταν υπάρχουν τεκμηριωμένες ενδείξεις επικίνδυνης συμπεριφοράς ή ενδοοικογενειακής βίας.

Η Ευρωπαϊκή Οδηγία 2021/555 προσφέρει ήδη το κοινό πλαίσιο για την ιχνηλασιμότητα και τον έλεγχο των νόμιμων πυροβόλων όπλων.

9. Μπορεί ένας νόμιμα ένοπλος πολίτης να συνδράμει την Αστυνομία;

Ένα πρόσθετο ζήτημα είναι ο ενδεχόμενος ρόλος των κατάλληλα εκπαιδευμένων πολιτών σε έκτακτες καταστάσεις, όπως μια ένοπλη επίθεση σε δημόσιο χώρο ή μια σοβαρή απειλή για ανθρώπινες ζωές.

Υπάρχει ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην ατομική άμυνα και στην άσκηση αστυνομικών καθηκόντων. Η κατοχή άδειας οπλοφορίας δεν παρέχει στον πολίτη εξουσία περιπολίας, ένοπλης καταδίωξης, διενέργειας ελέγχων ή ανάληψης της διαχείρισης ενός περιστατικού.

Ένας νόμιμα οπλισμένος πολίτης μπορεί να βρεθεί μπροστά σε μια άμεση επίθεση και να χρειαστεί να προστατεύσει τη ζωή του ή τη ζωή τρίτων, εντός των ορίων της νόμιμης άμυνας. Ωστόσο, η παρουσία του μπορεί επίσης να δημιουργήσει σύγχυση στις αστυνομικές δυνάμεις που καταφθάνουν, ιδιαίτερα εάν δεν είναι σαφές ποιος είναι ο επιτιθέμενος.

Η συνδρομή των πολιτών στην επιβολή του νόμου μπορεί να εξεταστεί σε δύο διαφορετικά επίπεδα: στην άμεση προστασία ανθρώπων από παρόντα κίνδυνο και στη θεσμοθετημένη συμμετοχή σε προγράμματα πολιτικής προστασίας, πρώτων βοηθειών, πρόληψης και υποστήριξης των αρχών. Τυχόν διευρυμένος ένοπλος ρόλος θα απαιτούσε ειδικό θεσμικό πλαίσιο, εποπτεία, εκπαίδευση και σαφώς καθορισμένη ευθύνη.

10. Η ευαλωτότητα του πολίτη δεν μετριέται μόνο με τον αριθμό των όπλων

Η αποτελεσματική προστασία απέναντι στο έγκλημα περιλαμβάνει περισσότερα από τη δυνατότητα οπλοκατοχής. Η ασφάλεια της κατοικίας, ο φωτισμός, τα συστήματα συναγερμού, η δυνατότητα ασφαλούς διαφυγής, η ταχύτητα αστυνομικής ανταπόκρισης και η γνώση πρώτων βοηθειών επηρεάζουν επίσης τις συνέπειες ενός περιστατικού.

Για τους πολίτες που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες και τεκμηριωμένες απειλές, όπως επανειλημμένη στοχοποίηση, σοβαρές απειλές ή προηγούμενες βίαιες επιθέσεις, τίθεται επιπλέον το ερώτημα εάν οι διαθέσιμοι μηχανισμοί προστασίας ανταποκρίνονται εγκαίρως στον κίνδυνο.

Η εξέταση του ζητήματος προϋποθέτει αξιόπιστα στοιχεία που σήμερα δεν παρουσιάζονται πάντοτε με ενιαίο και εύκολα προσβάσιμο τρόπο: χρόνους ανταπόκρισης της Αστυνομίας ανά περιοχή, περιστατικά ένοπλων εισβολών σε κατοικίες, επαναλαμβανόμενη θυματοποίηση, νόμιμη αμυντική χρήση όπλων και αποτελέσματα των αιτήσεων αδειοδότησης.

Χωρίς τέτοια δεδομένα, ούτε η γενικευμένη αίσθηση εγκατάλειψης ούτε οι συνολικοί εθνικοί δείκτες εγκληματικότητας μπορούν να περιγράψουν με ακρίβεια την έκθεση κάθε πολίτη στον κίνδυνο.

Επίλογος: Μια συζήτηση που απαιτεί τεκμηρίωση

Η προστασία της ζωής, της οικογένειας και της κατοικίας αποτελεί θεμελιώδη ανάγκη. Η Πολιτεία έχει την ευθύνη της πρόληψης και καταστολής του εγκλήματος, αλλά καμία αστυνομική υπηρεσία δεν μπορεί να εγγυηθεί την άμεση παρουσία της σε κάθε επικίνδυνο περιστατικό.

Από την άλλη πλευρά, η δυνατότητα οπλοφορίας δημιουργεί ευθύνες και κινδύνους που επηρεάζουν όχι μόνο τον κάτοχο, αλλά και την οικογένειά του, τους γείτονές του, τους αστυνομικούς και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Το ουσιαστικό ερώτημα για την Ελλάδα είναι ποιες συγκεκριμένες αλλαγές θα μπορούσαν να ενισχύσουν την πραγματική δυνατότητα αυτοπροστασίας, χωρίς να αυξήσουν δυσανάλογα τους θανάτους, τους τραυματισμούς ή τη διαθεσιμότητα όπλων στο έγκλημα.

Η απάντηση προϋποθέτει δημόσια πρόσβαση στα εγκληματολογικά δεδομένα, συγκριτική αξιολόγηση των ευρωπαϊκών μοντέλων, επιστημονική έρευνα και σαφείς κανόνες που θα προστατεύουν ταυτόχρονα τον αμυνόμενο και τη δημόσια ασφάλεια.

Βασικές πηγές για περαιτέρω τεκμηρίωση:

-Στατιστικές Επετηρίδες Ελληνικής Αστυνομίας

·Ετήσιες Εκθέσεις Οργανωμένου Εγκλήματος

·Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Νομοθεσία περί πυροβόλων όπλων

·RAND – The Science of Gun Policy, 2026